Corona versus de mens

Hij is geschreven op Linkedin, maar een kopie staat natuurlijk hier.

Toen ik in de ochtend wakker werd, was het net als alle andere ochtenden. De hond wil graag een eerste rondje lopen, ik ontkom er niet aan en trek mijn schoenen aan en pak de riem. Heerlijk is het in de ochtend, stil en rustig. Een klein ommetje maken even stil staan als het moet. Even bukken, zakje dicht knopen en door lopen naar huis. Koffie!. Denk ik, dat doet me goed. En uit gewoonte zet ik de tv nog even aan om het laatste nieuws te kijken. Het laatste nieuws is dat van gisteren, een loop van Hart van Nederland. Weinig echt nieuws dus. Maar omdat ik toch nog wakker wordt laat ik hem aan staan en pak mijn telefoon. Want via de apps ben ik snel op de hoogte van het laatst nieuws.

Misschien had ik het niet moeten doen en gewoon een dag die sociale media overslaan. Niets lezen van de toestanden rond het “corona virus” Maar helaas, ik was al bezig en dan stop ik ook niet meer. Het raakt me, ik verbaas me en ervaar zelfs onbegrip. Ik dacht nog laat maar los, laat het lekker gaan. Het is hoe het is, mensen reageren hoe ze reageren. Ik leg mijn telefoon aan de kant, aai de hond die naast me zit. Na een paar minuten komt mijn zoon naar beneden stommelen en ploft op de bank. Zorgen voor een ander leid altijd even af, zo ook vandaag. Broodje maken, even vragen hoe die geslapen heeft. En ontdekken dat hij toch liever de ps4 aanzet om met zijn vrienden te gaan gamen. Het is hoe het is, zaterdag, ik vind het wel best. Kan ik nog een kop koffie pakken en deze rustig opdrinken. Als ik even zit, heb ik helaas de gewoonte om snel lang LinkedIn te scrollen. Ook al kan ik misschien beter een boek gaan lezen dat al een tijdje op me wacht.

Had ik dat nu maar gedaan. Had ik dat boek gepakt en was ik maar gewoon gaan lezen. Nu loop ik met gedachten in mijn hoofd, die zelfs als ik met de hond de grote ronde loop, hardnekkig plek in nemen.

Het onbegrip en de verbazing gaan over het enige dier dat als geen ander in uiterste verdeeld kan zijn, de mens. We zijn als mens in staat om het slechte in de ander te zien en te benomen en onszelf te ontdoen van enige schuld daaraan. Voor mij laat de huidige situatie weer duidelijk zien dat het gevaarlijkste virus momenteel de zieke geest is van de mens. Giftig en wreed. In plaats van begrip te hebben voor de keuzes van een ander mens om te hamsteren of de keuzes van politici of medici. Lukt het ons om gif te spuien omdat we denken te moeten zeggen wat we vinden.

Toen dacht ik weer helder. Sorry dat het even duurde. De mens is geen gevaarlijk virus, we hebben geen zieke geest. We zitten in een onbekende situatie. Ik kan de hamsteraar wel de schuld geven dat ik geen brood kon kopen vandaag, die hamsteraar deed gewoon wat die dacht dat die moest doen. Ik kan Rutte de schuld geven dat hij eerder moest besluiten dat hij alle scholen had kunnen sluiten. Rutte deed wat hij op dat moment het beste dacht te kunnen doen. Ik kan iedereen de schuld geven van alles waarvan in vind, dat hij/zij het anders had moeten doen vanuit mijn perspectief. En dan was ik de gene met die zieke geest, gevaarlijker dan het Corona virus.

Accepteer hoe het is nu, ook al ben je het er niet mee eens, ook al raakt het je hard of hart. Steek spreekwoordelijk je hand uit naar je medemens. Binnenkort hebben we elkaar ook nog hard nodig.

Ik ga morgen gewoon weer even kijken wat ik wel en niet kan kopen in de supermarkt. Eerst wordt ik wakker, loop een rondje met de hond, buk even als het nodig is. Alleen pak ik misschien eerst even een boek bij de koffie voor dat ik het nieuws of de sociale media ga lezen. Dat zouden veel meer mensen moeten doen, als ze lopen met de hond, die drol op ruimen. Mijn shit is toch niet het probleem voor de ander.

Ik wens iedereen een goede gezondheid toe en sterkte de komende periode! 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *